Er gebeurt niets
Over vreedzaam protesteren tot je een ons weegt
Wat doe je als je regering het internationaal recht schendt. Het genocideverdrag niet naleeft. Een genocide ondersteunt. Omdat het een ‘bondgenoot’ betreft, volgens mevrouw Maes van de VVD.
Wat doe je dan?
Je organiseert honderdvijftien sit-ins voor het ministerie van Buitenlandse Zaken. Je loopt drie keer mee met de Rode Lijn. Je gaat demonstreren voor het parlement, voor ambassades, op stations. Je schrijft. Je tekent. Je spreekt. Je mailt.
Er gebeurt niets.
Dan voert Israël de doodstraf in voor Palestijnen. Onze zogenaamde bondgenoten in de Knesset lopen met speldjes met een strop op hun revers. Ontkurken champagne.
Er gebeurt niets.
Je gaat demonstreren voor de Israëlische ambassade, waar je onder dreiging met geweld door de politie wordt verplaatst. Terwijl je het recht hebt daar te staan.
Er gebeurt niets.
Je gaat, voor de zoveelste keer, demonstreren bij de Tweede Kamer. Twee keer in dezelfde week. Je wordt vrijwel meteen weggestuurd door de politie. Nog voor één volksvertegenwoordiger je heeft gezien of gehoord. Terwijl je het recht hebt daar te staan.
Er gebeurt niets.
Je gaat dan maar demonstreren in de Tweede Kamer zelf. Op de publieke tribune. Ook dat wordt gewoon beschermd door het demonstratierecht. Je wordt weggesleept door bewakers en politie. Maar dit keer hebben ze je in elk geval gehoord. De reactie: Kamervoorzitter Van Campen gaat aangifte doen wegens verstoring van de openbare vergadering en lokaalvredebreuk. Dit is meteen ook de enige reactie. Alle moties die worden ingediend om Israël te stoppen worden door het kabinet ontraden.
Er gebeurt niets.
Je loopt een mars van de Dam naar het Museumplein. Voorop lopen geblinddoekte en geboeide gevangenen met een galg. Op andere marsen valt het wel eens even stil, of zijn er meerdere groepen die scanderen. Niet hier. De hele mars lang, anderhalf uur, roept de hele groep hetzelfde. Luid en duidelijk. Iedereen langs de route weet waar wij voor lopen.
De reacties zijn wisselend, zoals altijd. Sommige mensen stappen in en sluiten aan. Sommige mensen schudden afkeurend hun hoofd, steken een middelvinger op, maken kotsbewegingen vlak voor je neus. Je bent het gewend. Van deze mensen verwacht je niets.
Het meest boos en verdrietig word je van de grootste groep. De mensen die je gapend aankijken. Verbaasd. Nieuwsgierig. Een beetje lacherig. En weer doorlopen. Mensen die weten wat er aan de hand is en gewoon doorgaan met hun dag. Nog nooit de straat op zijn gegaan. Nog nooit een petitie hebben getekend, een brief geschreven, iets georganiseerd, voor of achter de schermen.
Er gebeurt niets.
Vanochtend werd de actie op de publiekstribune besproken bij WNL. Er is verontwaardiging. Niet over de doodsstraf. Maar omdat Markuszower zo geschrokken zou zijn. Dezelfde Markuszower die in 2024 geen minister mocht worden vanwege zijn vermoedelijke banden met de Mossad.
Binnenkort worden er Palestijnen opgehangen. Door een land dat de VVD nog steeds een bondgenoot noemt. Dat van de SGP onvoorwaardelijke steun krijgt omdat dat een bijbelse opdracht zou zijn. Er worden onschuldige mensen opgehangen en Nederland is medeplichtig. Nederland zwijgt. Kijkt weg. Het is een grof schandaal en ik begrijp mijn eigen land niet meer.
Er gebeurt niets.
Ik kan het niet aanzien. Hoe mensen op terrasjes, in winkelstraten, op sportvelden. Hoe alles gewoon doorgaat. Alsof er niets aan de hand is.
Er gebeurt niets. Omdat wij niets doen.