Gat
Ik voel in mij een heel groot gat
en vraag me af wat daar ooit zat
Bestond daar eerst volledigheid
en raakte ik een stukje kwijt?
Of was ik altijd al beperkt
heb ik het nu pas opgemerkt
(Gedicht op 5 juli 2016)
Facebook liet me vandaag weten dat ik dit gedicht precies drie jaar geleden schreef. Vijf maanden later zou mijn moeder plotseling overlijden. Als ik het nu lees, is het alsof ik onbewust voorvoelde wat er zou komen. En dat is waar poëzie voor mij vaak over gaat; het proberen te vangen van iets wat er (nog) niet is, iets waar je net niet bij kan, waar je alleen de contouren van kan zien. Dat onderzoeken, beschrijven, tekenen, dat is poëzie. Soms is meteen duidelijk waar het over gaat. En soms duurt het een tijdje.