Why be broken when you can be gold
WHY BE BROKEN WHEN YOU CAN BE GOLD
de laatste meters naar de voordeur
krimp je bijna veertig jaar je rolt
jezelf uit doet open
het vegen begint
je braakt kristallen uit
en hoewel ze mooi glimmen
vervelen ze snel
je verontschuldigt je voor de wind
in je haren de veerkracht van je handpalmen
het ontbreken van rijm in je gedichten
de eerste klap komt altijd
onverwacht het rood op je wang
voelt zoet als vroeger je vecht
niet terug vangt op
probeert alles wat toch valt te lijmen
na afloop volg je de breuklijnen
in je huid als op een kintsugi-theeservies
alleen heb je in de haast toch weer
gewoon secondenlijm gebruikt
de kamer hangt vol spiegels maar
je ziet jezelf niet je kneedt het witte vlees
tot de kleur terugkomt en wacht
gebakerd in dichte windsels van aarde
tot langzaamaan je contouren weer
voelbaar worden