Wie ik ben
Ik ben Hetty ten Holt. Ik schrijf over dingen die me verwonderen. Of verwonden. Die me boos of bang maken of frustreren. Ik peur en wroet erin, ontdek waar het schuurt. Daar vind ik poëzie.
Als kind wilde ik al schrijver worden. Rond mijn tiende bedacht de overheid de campagne ‘Kies Exact’, die meisjes moest aanmoedigen om toch vooral exacte vakken te kiezen. Ik was goed in taal, maar begreep al snel dat dat geen verdienste was. Op de middelbare school raakte ik mijn voornemen om schrijver te worden kwijt. Ik ging communicatiewetenschap studeren, werkte vijftien jaar als adviseur bij ministeries en uitvoeringsorganisaties en schreef een managementboek. Toen mijn moeder onverwacht overleed, spoten er gedichten uit me als water uit een brandweerslang. Ik maakte een dichtbundel en bleef schrijven. Ik studeer nu Poëzie aan de Schrijversvakschool in Amsterdam.
Ik ontdekte dat ik schrijven leuker vind dan adviseren. Misschien komt dat omdat ik meer plezier beleef aan het uitpluizen en ontrafelen van problemen dan aan het oplossen ervan. Terwijl mijn opdrachtgevers daar juist vooral behoefte aan leken te hebben. Het liefst een klinkklare oplossing in de vorm van een plan dat ik persoonlijk manhaftig voor ze zou implementeren. Een gedicht hoeft niets op te lossen. Dat vind ik er erg fijn aan. Wat niet betekent dat ik met mijn gedichten geen effect beoog. Sterker nog, ik heb grote verwachtingen van een gedicht. Of misschien is hoop een beter woord. Zo hoop ik nog eens een gedicht te schrijven dat ervoor zorgt dat niemand ooit nog op de PVV stemt. En een gedicht waardoor iedereen voortaan zijn rommel in een prullenbak gooit en niet meer op straat. En een gedicht waardoor mensen niet meer met elkaar willen vechten en er onvermijdelijk wereldvrede uitbreekt.
Terwijl ik oefen op die gedichten, protesteer ik ook op andere manieren: in opiniestukken, in het stadhuis en buiten op straat. Onrechtvaardigheid maakt me boos. Genocide, schendingen van internationaal recht dat alleen blijkt te gelden voor mensen die eruit zien zoals ik. Totdat ik zelf opsta en me uitspreek. En de burgemeester me vertelt dat ik hier niet mag demonstreren. Ik word boos van mannen die apekool vertellen. Ik weet dat ik gelijk heb en leg dat graag even aan ze uit. In de comments op LinkedIn, in de raadszaal en op straat aan een agent die me op last van de burgemeester sommeert te vertrekken van een plek waar ik gewoon mag staan. Ik ben boos en ook bang. Een onhandige combinatie. Want agenten vinden het niet fijn als je het beter weet dan zij. Ik heb het recht aan mijn kant maar zij hebben het geweldsmonopolie.
Ik werk aan een rechtvaardiger wereld maar ben geen dagdromer. Ik heb gedachtestromen over gesprekken die ik al dan niet werkelijk gevoerd heb, mijn boodschappenlijstje en diverse strategieën voor world domination. Ik hou van vrouwen die zeggen wat ze vinden en zich niet zoveel aantrekken van wat een ander daarvan denkt. Ik vind het fijn als ze een beetje sociaal onaangepast zijn. Aletta Jacobs, Annie M.G. Schmidt, Sylvana Simons, Mona Eltahawy.
Ik woon al meer dan de helft van mijn leven in Den Haag, maar blijf altijd een Groningse.
Mijn manier van kijken en schrijven zet ik ook in voor organisaties. Meer daarover lees je op de pagina In opdracht.
Je kunt me mailen op hetty@hettyontdekt.nl.