Beste lezer,
Op 4 mei liep ik in een lijn van vierentwintig mensen van het station naar de herdenking op het Lange Voorhout. Allemaal in het zwart, een lange rode doek over onze schouders. We liepen in stilte.
Het is een project van een Iraanse kunstenaar. De rode doek staat symbool voor de 168 kinderen die omkwamen toen Amerikaanse raketten hun basisschool in Minab troffen.
Tijdens de herdenking vormen we een rode lijn naast het publiek. Na afloop lopen we naar het ministerie van Buitenlandse Zaken, waar eerder die dag een encampment is opgezet voor de opvarenden van de Global Summud Flotilla die in internationale wateren worden aangevallen door het Israelische leger. We vormen onze rode lijn voor de ingang van het gebouw.
Later komt de politie ons namens de burgemeester wegsturen. Voor Haagse begrippen gaat het rustig. Voor de verandering wordt er niet gedreigd met geweld.
Ik help met het opruimen van tenten die ik niet zelf heb opgezet, worstel met tentdoeken en tentstokken. (Ik ben geen kampeerder.)
Als we klaar zijn horen we dat we onder verplichte politiebegeleiding naar het station moeten. Ik woon in Den Haag en moet de andere kant op dus ik neem afscheid van de groep.
Iemand vraagt me of ik veilig weg kan gaan. Ik werp een blik op de politie die bezig is onze groep richting het station te ‘begeleiden’. Ik antwoord dat het meestal wel goed gaat. Dat ik er braaf uitzie.
‘Ja. En jij bent wit.’
Meer voorjaar In Strijklicht
Een essay over vrijheid (longread)
Make Vrijheid Great Again
In de aanloop naar Bevrijdingsdag en mijn groeiende ongemak daarbij, typ ik het woord ‘vrijheid’ in bij een online woordenboek.
3x Demonstreren In Strijklicht
Er gebeurt niets
Wat doe je als je regering het internationaal recht schendt. Het genocideverdrag niet naleeft. Een genocide ondersteunt. Omdat het een ‘bondgenoot’ betreft, volgens mevrouw Maes van de VVD.
Als dit een baan was
Er worden regelmatig stigmatiserende opmerkingen gemaakt over activisten. We zijn werkschuw tuig, uitkeringstrekkers. Dat is natuurlijk flauwekul, maar op sommige dagen denk ik wel eens dat demonstreren een fulltime baan zou kunnen zijn.
Onbekende mannenhanden
Gister stond ik voor de Eerste Kamer met een gedicht. Home van Warsan Shire, in de Nederlandse vertaling van Radna Fabias. Een gedicht over waarom mensen vluchten. Ik wilde het voorlezen op de plek waar op dat moment werd gedebatteerd over wetten die een bestaan zonder papieren strafbaar maken.
Een gedicht
Tot de volgende brief!
Hetty
p.s. Zondag is het Moederdag. Niet voor iedereen een vrolijke feestdag. Mijn dichtbundel ‘Of weet je alles al’ is een troostrijk cadeau voor wie op die dag een moeder mist. Meer informatie vind je hier.